Лена Боркин :: Катран Симфонија

Докторот што не беше таму

2009-05-01T04:01:00.000-07:00

Докторот имаше лоша навика да исчезнува кога на неговите пацијенти им се влошуваше ситуацијата. Тој тврдеше дека патува низ галаксии и спасува милиони и милиони други луѓе, но не му верував. Еден ден го пријавив кај надлежните, и неколку недели подоцна, по низа испитувања и превирања во прости и корумпирани комисии, докторот беше заврзан во бела кошула и испратен во најблиската лудница...

Ламји и зелени очи

2009-05-01T03:50:00.000-07:00

Зеа го погледна преку масата, илјада глави како ламји гракнати околу неговиот ореол, во круг така нагоре и надолу, блуејќи виножито низ древната кафетерија, претварајќи ги црно-белите фотографии од Џејмс Дин и Мерилин Монро во Дизни сликовници со цена во долниот десен ќош на воодушевување на сите присутни; но тој беше отсутен, изгубен длабоко во нејзините очи, урочливо зелени како и оној ден во автобусот пред милион години кога со Моли му раскажуваа за нивната иднина како вештерки.

Телоп Предупредување

2009-04-24T03:23:00.000-07:00

Лежев пред телевизорот во ниедно време и шарав по копчињата на далечинското, останувајќи на секој канал таман колку да видам дали програмата за денот е завршена. На еден канал со број 34, во светло сини пикселизирани букви стоеше нешто вакво:

„Почитувани сопственици на АДС Стар Аеродром

Ги молиме благајниците на зградите и влезовите да подмират своите долгови за одржување на АДС од прошлата година, најкасно до 30.01.2009 год.

Ако не ги подмират своите долгови до овој рок, истите ќе бидат истакнати на овој телоп и исклучени од системот.

Извршен одбор на АДС“

Кога почнав да се клештам ко недоквакан на предупредувањето што го видов, нештата кликнаа и конечно го прифатив фактот дека сум вратен дома.

=> Добредојде! <=

2009-04-21T06:36:00.000-07:00

...Топчек го допи мартинито во една голтка, ја фрли чашата преку главите на разграканите гости, и со раширени раце се проби кон Хијавата, по пат надвикувајќи ја целата збирштина собрана на коктелот приреден во негова чест:

„Конечно, Хијавата Кјубрик лично! Добредојде на забавата на Хрум! Нашиот домаќин, г-н Пилпетар Хрум, за жал, не е во состојба да те пречека соодветно со оглед на тоа дека дреме над ВЦ шољата. Му кажав да не меша вино со узо, но што да се прави, некои луѓе се тврдоглави по дефиниција и си прават што сакаат, па макар и згинале. Како што и самиот знаеш, обично тоа со згинувањето го поддржувам максимално, но Хрум е добар човек, неговото лице се наоѓа до зборот филантропија во 18 енциклопедии ширум светот!“

Разгледница од Белгија

2009-04-16T05:54:00.000-07:00

Ѕидот беше сиот модар и испукан по северната страна: некој го удирал со фен и го преплашил до гола коска (да, и ѕидовите имаат емоции!). На полицата за книги лежеше мртов лилјак, се уште топол, а од неговата глава се вееше коктел знаменце со грбот на Белгија. Во просторијата се уште трепереше здивот на Начкрапникот.

Топчек: “Педерски цируси!“

2009-04-16T05:33:00.000-07:00

Во полната месечина се прекршуваат бранови од стоногалки излеани без трошка срам над воспалените скопски гингиви. „Педерски цируси,“ вели Топчек со цигара во уста, гордо дигнат во треперењето на Зеа. „Си мислат украсуваат видео спот за некоја симфонија, а со балетанки на стапалата, а нурнати во чемерна бара отфрлена од сонцето.“ Се насмевнува и таму негде во ирисот на неговото лево око Зеа забележува распеан човечки скелет со шише рум во уста. „Сега ме презираш, мила мала моја, ама верувај ми: еден ден кога сево ова ќе се заврши ќе се обидеш да се сетиш на мојот лик за да доживееш барем некаква возбуда, така затапена од рутината на твоето секојдневие. Но, и двајцата знаеме дека во меѓувреме ќе поминеш низ серија третман со хипноза да ја заборавиш оваа вечер... и по некоја случајност, третманите ќе се исплатат. Така, колку и да ме бараш низ тунелите на твоето фригидно сеќавање, кога најмногу ќе ти требам нема да најдеш ништо освен расипан саат што се ниша пред твоите прекрасни очи.“ Зеа му верува и клима со носто насочен кон полната месечина што сега умира под плимата на стоногалките.

Темница? Светлина?

2009-04-14T12:15:00.000-07:00

Побарав објаснување... Зошто е таков? Што сака од мене? Го замолив, „Во име на Сократ и Декарт, помогни ми!“ Му подадов раце за милост, но тој ги одби. Неговата арогантна меланхолија го осуди на пропаст. И ден денес, секогаш кога пијам пина колада мислам на него...

Меѓу небото и зеленото светло

2009-04-13T05:56:00.000-07:00

Небото се провлекува низ шофершајбните заглавени во попладневниот сообраќај. Ги гледам очите на моите непријатели во соседните возила бледо зјапнати во срцето на сив облак што забрзано одминува. А ние стоиме во место и чекаме семафорот да покаже зелено. Кали е до мене и ми ги прераскажува деталите од нејзиниот работен ден. Баналности. Не сакам да бидам груб, ама размислувам: меѓу цијанид и нејзините зборови би избрал цијанид и би побарал репете. Зеленото светло конечно се пали и возилата пред нас поаѓаат, оставајќи го небото да виси по некои други шофершајбни.

Drill in the Dark Micromix

2009-03-25T20:18:00.001-07:00

Симни на КЛИК...

1. Bill Wyman - Valley (Video Version)
2. Kismet - Church
3. Portishead - Machine Gun
4. Ladytron - Soft Power
5. Tool - Die Eier Von Satan
6. Skinny Puppy - Magnifishit
7. Massive Attack - Inertia Creeps
8. Panda Bear - Comfy in Nautica
9. Brad Fiedel - Main Title from 'Terminator 2'

Траење >> 36:05
Тежина >> 49.5 MB

Во ходникот на минатото

2009-03-20T08:55:00.000-07:00

Клештарот ме држи на нишан и ми вели да се присетам, но не можам и не сакам. Што можеме да смениме од тоа што веќе се има случено? Црното небо надвиснува над нас и почнува да плаче. Кај да е, ќе се задавиме во неговите густи, неми солзи...

Лека ноќ, пријатни кошмари

2009-03-17T07:54:00.000-07:00

Чекорев низ гробиштата размислувајќи која песна да и ја посветам кога околу мене забележав конфети, празни шишиња вино и тук-там по некоја зафрлена коскичка. Да не приредиле дочек журка за некого? За моја Кали, можеби? Стоев во место некое време, чешајќи се по тилот, збунет човек во збунет свет. Ма зар навистина и мртвите си поминуваат повесело од мене?...

Пустинскиот човек

2009-03-05T13:28:00.000-08:00

Со уста полна белузлав чад од цигари, ми кажа дека е пустински човек, дека еден ден се разбудил под мексиканско сонце без да знае како се нашол таму, премногу пејоти можеби, но дека се чувствувал како да е одново роден, како да му е дадена втора шанса. Потоа го допи мохитото и од некоја причина позната само нему ми кажа, „А сега, време е за твојата втора шанса...“

Проблемот со г-н Робото

2009-03-03T11:13:00.000-08:00

Јапонскиот бизнис скитник Робото беше еден од ретките клиенти на Поп Култур Кафе што Анубис не ги чепкаше ни под разно. Ако Робото седеше на маса во еден по полноќ, Анубис палеше цигара и одбиваше да го затвори барот, без разлика на тоа дали Робото пиеше или не. Истиот тој Анубис беше спремен да го прати и најцврстиот профи боксер во болница за недоразбирање околу нарачка („За што ѓубре ме сметаш да ми побараш Бел Русин со шлаг?!“), ама ете, со Робото нештата беа поинакви. Кога Робото ќе се начукаше дебело и ќе почнеше да ги расфрла пепељарите, столиците и лампите, Анубис си молчеше и се правеше дека ништо не гледа. Еднаш Робото му врза шамар на Смеѓиот Пољак додека овој на тацна носеше 18 текили, и за да избегне тепачка Анубис набрзина го повлече Пољакот на страна и му отвори бесплатна сметка за вечерта. Не знаев што е проблемот со тој мал валкан Јапонец, ама полека-полека сето тоа ми одеше на нерви...

Метаморфоза во прав

2009-02-28T13:44:00.000-08:00

Не ми требаше луд протонацистички научник да забележам промена во неа...

Тест карта 2

2009-02-24T20:07:00.000-08:00

Понекогаш, кога Хијавата ќе застанеше пред публика, мислите му замрзнуваа во слика од црно-бела тест карта на места потечена со ѕвонливи пукнатини од прастара фанк трака, па мораше да се поткашла добро пред да се сети на било каков збор што човек би го разбрал. Една вечер, Хијавата го прекина настапот по само 5 минути затоа што низ цело тело му вибрираше богатиот глас на Исак Хејс, а неговата десна нога не можеше да престане да тапка во место...

Anubis' Radiohead Micromix

2009-02-19T13:44:00.000-08:00

Симни тука...

Траење >> 138:16
Тежина >> 189 MB

Сцена од фестивалот „Бела Лугоши“

2009-02-13T05:41:00.000-08:00

Се шетавме понатаму со Минерва, внесени во муабет што почна од никаде, а заврши пред Рамстор во моментот кога забележавме армија зомбии што се пробиваше низ влезните врати на трговскиот центар...

Погледот на Кали

2009-02-10T08:57:00.000-08:00

Нејзиниот поглед беше насекаде, така игличав и безмилосен, со вкус на света крв во пулсот на секоја жилка извиена околу ирисот. Се обидов да го избришам, вртејќи му грб, мафтајќи со тил во негова насока, трошки првут низ ретките влакна. „Мафни се од мене!“ мрморев зад мртвата тишина, збор по збор празен и бестелесен под моите усни (не сакав да добие впечаток дека му обрнувам внимание). Но, погледот остануваше, ако некогаш можело да се побегне од него, тоа време сигурно одамна минало...

Парадоксот на Ферми

2009-02-07T09:20:00.001-08:00

Физичарот Енрико Ферми се прашува зошто на Земјата досега не се појавиле вонземјани кога постојат многу сончеви системи каде би можело да еволуираат живи организми. Каде се посетителите од цивилизации што би требало да се многу понапредни од нашата?

Еден одговор е дека Земјата е навистина уникатна и дека сме сами во Вселената. Друг одговор е дека вонземјаните веќе ја посетиле земјата и заклучиле дека не сме доволно интересни за натамошни посети. Трет и многу поопасен одговор е дека напредните цивилизации неизбежно се уништуваат самите себе, во кој случај интелигенцијата е еволутивен ќорсокак и наша судбина е да исчезнеме.

Ноќно време гледам кон ѕвездите додека Бил Хикс позади мене дава и четврт одговор, „Можеби вонземјаните едноставно и не се толку интелигентни?“

55 секунди

2009-01-30T19:34:00.000-08:00

...Хијавата се обидуваше да се сети: дали човекот ја раскажа минијатурата или минијатурата го раскажа човекот...

Клештарот и ритуалот на Двоглавиот Шаман

2009-01-29T10:41:00.000-08:00

Еднаш пред милион години, нурнат во море од ајахуаска, Клештарот научи битна лекција во колибата на Двоглавиот Шаман...

Party of the Witches Micromix

2009-01-29T10:27:00.001-08:00

Симни тука...

1. Swans - Blackmail
2. Tortoise - Along the Banks of Rivers
3. Do Make Say Think - A Tender History in a Rust
4. Tuxedomoon - Fifth Column
5. David Bowie - Abdulmajid
6. Lydia Lunch - Still Burning
7. Angelo Badalamenti - The Pink Room
8. Tricky feat. Alison Moyet - Make a Change
9. Mazzy Star - So Tonight That I Might See
10. Earth - Hung from the Moon
11. Black Dice - Things Will Never Be the Same
12. Electric Wizard - Black Magic Rituals & Perversions
13. Brian Eno - Under Stars

Траење >> 65:30
Тежина >> 89.9 MB

Милост за железниот човек!

2009-01-27T12:44:00.000-08:00

..., а понекогаш, ни обична прошетка не поминува без инцидент. И им се моли Хијавата на сите богови по азбучен редослед, „Оставете ме на мира, не ми треба уште еден нервен слом,“ но ако еден Хектор не може да добие милост од боговите, што станува со еден циничен изрод како Хијавата?

Хијавата реши да оглуви

2009-01-23T07:25:00.000-08:00

..., а Борсел беше премногу бучен: смеата на Амбасадорот и неговиот син додека голтаа шампањско на туѓа сметка како ехо се одбиваше од околните куќи, облакордери, улици, острови, бандери, споменици, билборди и неми пешаци. Каде и да одеше, долгата маса на која седеше купчето дипломати и новинари го повикуваше, прво со слатки тонови а потоа со потисната злоба, „Дојди назад, ова е голема вечер и мора да се прослави; класа е баров, дојди, гнидо една!“. Беше премногу зрел и огорчен за сето тоа да го мачи, но пред него се уште стоеше чашата шампањско што оној зевзек му ја понуди, а тој ја прифати и уште кажа, „Фала“. Хијавата седна на најблиската клупа и реши да оглуви, како кон другите, така и кон себе...

His Name Was Topcek Micromix

2009-01-16T20:35:00.001-08:00

Симни тука...

1. Mogwai - Sine Wave

2. Deerhunter - Octet

3. Pigface - Flowers Are Evil

4. The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble - Rivers of Congo

5. The Mount Fuji Doomjazz Corporation - Seven

6. UNKLE - Heaven

7. Fuck Buttons - Colours Move

8. Tangerine Dream - Mysterious Semblance at the Stand of Nightmares

9. White Noise - Your Hidden Dreams

10. Boris - Untitled

11. Joe Meek and the Blue Men - Glob Waterfall

12. Black Mountain - Bright Lights

13. Glasvegas - Ice Cream Van

14. M83 - Midnight Souls Still Remain

Траење >> 106:00
Тежина >> 145 MB

Болница

2009-01-16T19:48:00.000-08:00

...како завршив тука?

Заседа = (мал наплив параноја)

2009-01-13T10:28:00.000-08:00

Се шетавме по Rue Neuve околу полноќ. Улицата беше празна по речиси цела должина со исклучок на некој заскитан Мореконец тука и таму. Излозите од страна не гледаа гладно: пет саати без ниедно портмоне да влезе низ главната порта, таква потреба за свежа крв не била видена од времето на Херод. И ги одминувавме: WE, H&M, Footlocker…, а Мореконците се довлижуваа, нивните празни очи укоричени во ефтини кожни јакни, втренчени во нас со глад само ниво подолу од таа на излозите. И ним им требаа нашите пари и кредитни картички, не дека ги имавме. Јутан продолжуваше да зборува за Скопје; не ги приметуваше нивните ножеви блескави во неонското светло. Можев да се видам себеси од страна: илјада цевки од илјада пиштоли набоцкани надвор од секоја моја пора – вперени кон валканите расипани срца на Мореконците, по илјада куршуми за секој од нив – и секој момент спремни да испалат во рафална експлозија што ќе се слушне до Бриж. Но, еве, Мореконците не одминуваат со цигарите во уста, и зборуваат нешто глупаво, за газот на некоја, една вечер во некој клуб, колку бил сладок, нивните ножеви наеднаш невидливи под околните светилки. Се доближувавме до хотелот.

Сенката на Вампирот

2009-01-11T10:02:00.000-08:00

Понекогаш го сонувам Вампирот. Се вика Ушко и на времето се дружевме прилично. Имаше одличен вкус за музика и графички дизајн, со особено мека точка за делото на Гигер. Знаеше и многу интересни приказни да раскаже од неговите патешествија низ светот во текот на ’80-те.

Една посебно ми остана во сеќавање: за Абориџинот што му бил водич низ срцето на Австралија во ’87-ма и кој го спасил од крокодил со чудна мутација на муцката, подоцна објаснувајќи дека во тие краишта сите влечуги имаат деформитети од експерименти на вонземјани. Ушко имаше јакна од еден таков крокодил - на грбот гордо стоеше израсток во облик на полумесечина, а до него се гледаше човечко лице. Ушко ме уверуваше дека тие облици се од крокодилот и не се дополнително изработени, но не сум сигурен дека му верував.

Пред некоја година Ушко беше прогласен за политички неподобен, излезе гласина дека е дилер, и наеднаш го снема. Слушнав вести одоколу дека работел на бродови во Атлантикот. Ми недостасува од време на време, особено на ноќи со јасно небо и голема полна месечина...

You Can't Go Home Micromix

2009-01-08T17:23:00.001-08:00

Симни тука...

1. The (Hypothetical) Prophets - On the Edge
2. King Crimson - Starless
3. UNKLE feat. Ian Brown - Be There
4. Sofa Surfers - The Low Roider
5. Sleepytime Gorilla Museum - The Companions
6. Quiet Village - Gold Rush
7. Goldfrapp - Slippage
8. Bark Psychosis - Shapeshifting
9. David Bowie - Neuköln
10. Nine Inch Nails - La Mer
11. Atlas Sound - Bite Marks
12. Primal Scream - MBV Arkestra (If They Move Kill 'Em)
13. The (Hypothetical) Prophets - Wallenberg

Траење >> 75:19
Тежина >> 103 MB

...молејќи се за НЛО...

2009-01-08T08:36:00.000-08:00

...можеби јас бев само уплакана креатура сред бетонски џеб, свиена во превез од соништа врзани за милион пат изгледани филмови, „Што дека сум го гледал, изрежан е да го гледам и милјарда пати ако сакам,“ но во сите тие соништа само спореден лик, со камен во стомакот секогаш кога ќе ти се приближам, дали во канцеларија или надвор од неа, кој ме прашува, секогаш истиот камен што се појавува како сенка сред оној Берлин од соништата во кој има две Бранденбуршки порти, една во далечина, и една по угорница, и кога треба да чекорам нагоре, сфаќам дека е премногу стрмно за мене, и се држам со нокти за асфалтот да не се лизнам надолу вдолж безимената улица, иако сите туристи наоколу чекорат сосема нормално и продолжуваат напред без разлика на се, можеби затоа што сите тие се само дел од мене, прсти што мафтаат како-не-ти-е-срам во моја насока, затоа што знам што се случува со сите што го гледаат истиот филм милион пати, лежат згрутчено на тераса и се молат нагоре за НЛО или атомска ракета што ќе долета и ќе ја одведе приказната во сосема нова насока...

Птици

2009-01-02T05:57:00.000-08:00

Небото се отвори и тие дојдоа. Кој ги покани? Зошто никој не прати известување на време? Дали Кајманот ќе добие нешто од сево ова? Седам стутулен во најдалечниот ќош од спалната и се прашувам...

Пролог (варијанта 3)

2008-12-30T17:36:00.000-08:00

„Во земјата на молњите, каде што боја истекува од порите на секој предмет и главната задача на комуналната служба е да ги чисти улиците од премногу бои, се роди Хијавата Кјубрик. Некој ќе го жали нашиот херој што се родил во една таква безоблична земја, но некој и ќе го слави, оти како што секој граѓанин е по закон виновен, така оној што ќе се роди невин е светски феномен. А, Хијавата не го уапсија веднаш по породување чисто заради тоа што медицинската сестра, смотана и безвезна каква што беше, ги испомеша папките па на едно бебе му шлапна две доживотни...“

Премногу влево како за почеток? Дали од напишаното можеше да се извлече заклучок за психичката состојба на авторот? Дали самиот автор разбираше што сака да каже? На страна 2147 од дневникот на Ален Корубин стои, „Каква е таа земја на молњите во која секој граѓанин е виновен?“ а веднаш потоа следи мапа на Република Меланхолија. Оваа, сигурно најчудна а можеби и најлоша верзија на романот, продолжува вака:

„Хијавата беше среќно дете, со широки бели крилја на плешките и дебел седумгодишен договор за холивудско студио. Неговите потфати во продуцентската кабина се легендарни. Кога Чарлиз Терон му ја побарала главната улога во неговиот најголем филм, хоророт ’Џуџестиот пат до Гармонбозија’, тој ни две ни три, туку се симнал до паркинг и со безбол палка и ја парчосал колата. Дамјен Хирст до ден денес го тужи по разно-разни судови за подметнување бактерија за забрзано распаѓање во неговата славна ајкула. Зошто Хијавата тоа го направил? Затоа што Хирст закаснил на фото-сесија...“

Премногу гротескно, можеби?

„...Но, Хијавата западна во вистински проблеми вечерта кога за прв пат ја сретна Кали. Тоа беше на раскрсницата кај скопскиот парламент, нешто после 9 и пол. Заради богзнае која причина, наеднаш сите семафори светнаа зелено, па четири коли влетаа комотно една во друга и во еден расцупкан балет на каросерија, стакло и оган, цел Центар екна со стравотен тресок. Хијавата и Кали беа единствените пешаци заробени во моментот, и како што екна првата експлозија, нивните погледи се сретнаа и влегоа во костец од кој досега не се излезени...“

Тука нештата стануваат интересни. „Која е Кали?“ стои во дневникот на Ален Корубин, „И зошто баш Кали, а не Шива или Хера?“ Авторот немаше одговори, но нешто го копкаше во врска со тоа што го напиша. Целиот тој запис од некаде му беше познат, како да го прочитал некогаш и некаде, или можеби, како веќе да го напишал. Се обиде да се присети на се што било кога напишал, а таму каде што сеќавањето го издаваше, се потпираше на архивите и неговиот дневник. Наоѓаше заборавени наслови од типот „Рони и мртвите черупки“, „Чернополија“, и „Деформографија“ или минијатури како:

Авион

Авионот веќе не слетува на овој аеродром. Додека ги надлетува облаците над Скопје, ќе светне како рано испилена ѕвезда и ќе се претопи повторно во синилото. Продолжува на југ, толку, крај.

Не можеше да најде ништо за Хијавата Кјубрик и Кали, ниту за сообраќајка во која две лица се сретнале, па сепак како напредуваше во потрагата толку посигурен беше дека истите тие зборови ги запишал и порано. „Дежа ву? Никако! Ова е многу повеќе од тоа,“ напиша во дневникот.

Anubis' Black Christmas Micromix

2008-12-29T20:27:00.000-08:00

Симни тука...

Angelo Badalamenti – The Black Dog Runs at Night
Miranda Sex Garden – In Heaven (Lady in the Radiator Song)
Tom Waits – What’s He Building
Einstürzende Neubauten – Sand
Test Dept. – Movement I. Pledge
:zoviet*france: – Gote
A Hawk and a Hacksaw – For Slavoj
Tom Waits – Kommienezuspadt
Barry Adamson – Alfred Hitchcock Presents
Angelo Badalamenti feat. Jimmy Scott – Sycamore Trees
Cinematic Orchestra – Drunken Tune
Ratatat – Shiller
Clinic – Distortions

Ноктурна

2008-12-29T15:24:00.000-08:00

...го барав патот низ дрвјата, не кон Авенија на Хероите туку кон Водњанска, иако знаев дека сите мои напори се попусти: кај да е, морав да налетам на автопатот, а тој секогаш ме води назад, кон челуста на Кали...

...најтажната музика на светот...

2008-12-25T14:28:00.000-08:00

...каде и да одев, нејзиниот повик ме следеше, црвче што влегло во моето десно уво и гризе гладно по моите сеќавања...

Пролог (варијанта 2)

2008-12-23T11:59:00.001-08:00

„Не обрнував внимание: така паднав од мојот трон. Еден ден бев зеница во окото на Анубис, Челзи насмевка од уво до уво, наредното утро бев 6 години постар, мешест и огорчен до срж. Што се случи измеѓу, не ми е јасно, ама во некоја точка мора да сум скршнал од патеката. Во моменти на луцидност како да се присеќавам на нешто, име или лице кое можеби ми има згрешено, а можеби се обидело да ме предупреди за претстоечкаа опасност, но тие момети брзо одминуваат, и јас останувам збунет и затекнат во мојата ситуација. Кога се ќе се премота и пресече, сигурен сум само во следното: не можеше да испадне полошо...“

Оваа верзија продолжуваше со опис на три исклучително безуспешни обиди за самоубиство, и никогаш не стигна до третата страна. Ален Корубин беше цврсто решен да напише фикција, не автобиографија, а напишаното беше премногу фактографско за свое добро. По осмиот или можеби деветтиот роман секако ќе објавеше дело базирано на неговиот дневник, во кое ќе беа вклучени и сите минати и идни самоубиства, но се уште беше на нула и затоа не веруваше дека некој би се заинтересирал за неговата животна приказна. Затоа почна одново и овој пат доби нешто вакво...

Во метрото

2008-12-23T11:42:00.000-08:00

Одвреме навреме, кога Кали не беше дома да ме проверува, ќе го фрлев мобилниот во некој забутан ќош и ќе се прошетав до најблиската метро станица. Ова особено сакав да го правам ноќно време, околу полноќ, пред да ја затворат станицата. Чистиот шумски воздух што ми ги полнеше градите за време на прошетката (живеев на раб од шума) умираше на влезот од загушливото метро, оставајќи ме сам со голите стерилни ѕидови на подземната градба. Со исклучок на утринските и попладневните часови, станицата беше секогаш речиси празна, а ноќно време, додека се шетав низ неа бев убеден дека нема никој друг освен мене. На некој начин, имав ментална врска со неа - таа беше безлична и сама, исто бев и јас - што во тоа време претставуваше не мала утеха. Понекогаш, шетајќи се низ нелогично извиените тунели на станицата гледав издолжени сенки што за миг се распламтуваа како торнадо а потоа исчезнуваа; бев убеден дека тоа е некаков знак што метрото сака да ми го прати, а како што дознав некоја година подоцна, бев во право.

Kubrick Is Not Dead Micromix

2008-12-20T09:02:00.001-08:00

...he's resting.

Симни тука...

John Cage – Part Four (to End)
CocoRosie – Lyla
Boris – Farewell
Can – Sing Swan Song
Amon Düül II – Yeti Talks to Yogi (improvisation)
Liars – Drum and the Uncomfortable Can
Goblin – Witch
Om – At Giza
The Residents – The Festival of Death
Bauhaus – Severance (studio version)
Dungen – Samtidigt 2
The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble – Adaptation of the Koto Song
Death in Vegas – Dirge
Throbbing Gristle – Whorle of Sound
Clock DVA - Non

Змејот

2008-12-20T08:33:00.000-08:00

...врескав и врескав во себе...
...но Тие слушаат ама баш се...

Тест Карта

2008-12-17T13:02:00.000-08:00

...понекогаш, кога Хијавата гледаше кон небото, се што можеше да види е ТВ тест карта...

Пролог (варијанта 1)

2008-12-17T11:06:00.000-08:00

„На почетокот беа Дилан Дог и Стивен Кинг. Сериозно. Се шетаа бавно низ густата германска шума, облеани со полна месечина, вампири од лева страна, врколаци од десна, и климаа со главите како мисирки пред 4-ти јули. Немаше некоја причина во нивниот тивок чекор; стапките се редеа една по друга, втиснувајќи се длабоко во ровката шумска земја, пригмечувајќи понекој заскитан црв...“

Вака почнуваше една од многубројните верзии на романот што Ален Корубин никогаш не го заврши. Во оваа верзија ниту Дилан Дог ниту Стивен Кинг не беа оние славните Дилан Дог и Стивен Кинг, туку обични сметководители што сосема случајно се именувани така. Планот на Ален Корубин за оваа верзија на романот беше да ги воведе овие ликови на самиот почеток како иронична досетка наменета за фановите на хорор литературата за подоцна, во самиот расплет, да ги претвори во deus ex machina. Но, како што се разгрануваше дејствието, и Дилан Дог и Стивен Кинг се изгубија во позадината, а нивниот автор заборави што сакаше да каже. Во друга верзија на романот, Ален Корубин почнува вака...

Дамата во радијаторот

2008-12-16T05:14:00.000-08:00

Се сеќавам... Зеа ми кажа еднаш, „Кога си сам, ќе ме најдеш во радијаторот,“ и јас помислив, „Не... не сакам да бидам тој лик... не во тој филм“... но, неколку години подоцна минав цела вечер крај радијаторот, чекајќи ја...

Je Suis Normal Micromix

2008-12-16T03:57:00.000-08:00

Симни тука...

1. Nini Raviolette - Je Normale
2. Naked City - Slaughterhouse - Case Sequence
3. Acoustic Ladyland - Ludwig Van Ramone
4. Bark Psychosis - From What Is Said to When It's Read
5. The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble - Pearls for Swine
6. Fuck Buttons - Sweet Love for Planet Earth
7. Fantomas - Twin Peaks: Fire Walk With Me
8. Nick Cave and the Bad Seeds - Watching Alice
9. Coil - Box Theme
10. Fantomas - Rosemary's Baby
11. Sunn O))) - Masks the Aetmospheres
12. Earth - Omens and Portents II: Carrion Crow
13. Do Make Say Think - Bound to Be That Way
14. Acoustic Ladyland - Salt Water (Scott Walker Mix)
15. Naked City - Asylum
16. Johnny Teupen - Minikillers II

Melancholia Micromix

2008-12-16T03:33:00.001-08:00

Симни тука...

Skinny Puppy – Splasher
Liars – Sailing to Byzantium
Burzum – Rundgang um die transzendentale Saule der Singularitat
Tangerine Dream – Sequent C
Portishead – Threads
Sunn O))) + Boris – Akuma No Kuma
Neurosis – A Sun That Never Sets
Radiohead – Melatonin
Deerhunter – Twighlight at Carbon Lake

Болница за богови

2008-08-07T10:03:00.000-07:00

Трепнав. Девојката во болницата не беше Зеа, туку Кали – и индиските богови знаат да се разболат одвреме навреме, особено кога се надвор од Индија. „Тропските стаорци умираат ако се сретнат со безнадежна ситуација,“ ми кажа кога се разбуди. „Ууу, ми личиш на интелектуалец,“ и кажав.

Нејзиниот вкус

2008-08-04T10:59:00.000-07:00

...и таа го гризна за левото уво, меко, со влажен слој од јазик намачкан лесно врз плиткото црвенило; но не кажа ништо. Само лежеа во креветот, згуснати во бесконечна темница прошарана со магливи гласови на невидливи комшии, и пушеа што ќе им дојдеше под рака. Пробуваше да ги изостри контурите на нејзиниот профил, неговите очи пар шпионски камери таму каде што не треба, знаејќи дека тоа е бескорисно: мораше да се потпре на нејзините заби... полека, слепо... нинџа на мирот во виорот на непредвидливото, мирот на непредвидливото во виорот на нинџата... Не дека имаше нешто сексуално во сето тоа. Таа извираше од нејзината волнена школка со затворен поглед и го дишеше свежиот воздух на небесниот град од иднината, напиплив само за оние со некакво петто и пол сетило; а него го обземаше бавна параноја со вкус на скршено стакло…